ALIŞMAK, SEVMEKTEN DAHA ZOR GELİYOR

İnsan bazı şeylere alışır.

Soğuğa alışır. Gürültüye alışır. Kalabalığa, karmaşaya, eksikliğe alışır.

Ama alışmak, sevmek değildir.

Hatta çoğu zaman alışmak, sevmekten daha ağır bir yüktür.

Bir kentin sabahına sinen bir koku düşünün.

Ne adı söylenir ne adresi vardır.

Ama o kentte yaşayan herkes ne olduğunu bilir.

Pencereyi açtığınızda gelen şey artık yalnızca hava değildir; bazı şehirlerle özdeşleşen nergis, portakal çiçeği ya da deniz kokusu da değildir.

Uzun süredir çözülememiş bir sorunun sessiz hatırlatması girer içeri.

Birileri buna alışmayı önerir.

“Yıllardır böyle” der.

“Burası da burası” der.

İşte tam orada durmak gerekir.

Çünkü bir kentte sorunlar, en çok alışıldığında büyür.

En çok kabullenildiğinde kalıcılaşır.

Bugün bir kokuya alışılır, yarın gürültüye, sonra altyapı eksikliğine, daha sonra sağlığa dokunan risklere…

Ve bir gün fark edersiniz ki, alıştığınız şeyler sizi yavaş yavaş o kentin sahibi olmaktan çıkarıp misafirine dönüştürmüştür.

Bu yalnızca çevresel bir mesele değildir.

Bu bir şehir ahlakı meselesidir.

Bu bir yönetim refleksi meselesidir.

Bir kentte yaşayanlar, “normal” ile “normalleştirilen” arasındaki farkı kaybettiğinde, sorunlar teknik olmaktan çıkar, toplumsal bir kabullenişe dönüşür.

Oysa şehir dediğiniz şey; insanın nefes alacağı, çocuğun sağlıklı büyüyeceği, yaşlının huzur bulacağı bir yaşam alanıdır.

Peki biz olsaydık?

Önce susmazdık.

Önce veriyi toplardık.

Ölçerdik, izlerdik, kayıt altına alırdık.

Kokuysa koku derdik; kaynağıyla birlikte konuşurduk.

Geçiciyse geçici, kalıcıysa çözüm takvimini açıkça ortaya koyardık.

Ama en önemlisi şunu yapmazdık: İnsanlara “alışın” demezdik.

Çünkü şehirler kader değildir.

İhmal hiç değildir.

Sessizlik ise çözüm değildir.

Bir kentte insanlar soruna alışmışsa, orada sorun çoktan yönetime yerleşmiş demektir.

Biz vazgeçmeyiz.

Alışmayı değil, çözmeyi biliriz.