Bir siyasetçi kendi gücüyle mi yükselir, yoksa önce kamuoyunda mı öne çıkarılır?
Ali Babacan’ın son dönemde yeniden gündemin merkezine yerleşmesi, bu soruyu sormayı gerektiriyor.
Ekranlarda daha sık görünmesi, hakkında yapılan yorumların artması, siyasi geleceğine ilişkin senaryoların peş peşe gündeme gelmesi elbette tesadüf olarak geçiştirilemez.
Peki, neden şimdi? Neden yeniden Babacan?
Sokağa çıkıp birilerine şu soruyu “Neden yeniden Babacan? sorsanız, muhtemelen birbirinden farklı ama tanıdık cevaplar alırsınız:
“Ekonomiyi biliyor.”
“Eski AK Parti kadrosundan.”
“Önce bir gelsin de ne yapacağını görelim.” Cevabını alırsınız.
Bu cevaplar, Babacan’a yönelik güçlü bir toplumsal desteğin varlığından çok, seçmenin yeni bir siyasi arayış içinde olduğunu gösteriyor.
Çünkü seçmen artık yalnızca geçmişteki başarıları hatırlamak istemiyor; geleceğe ilişkin güven veren bir program, tutarlı bir siyaset ve inandırıcı bir kadro görmek istiyor.
Babacan’ın ekonomi yönetimindeki geçmişi, bugün yeniden hatırlatılan en önemli siyasi referanslarından biri.
Ancak Türkiye’nin ekonomik sorunları yalnızca faiz, enflasyon ve döviz kurundan ibaret değil. Hukukun üstünlüğü, kurumların bağımsızlığı, gelir dağılımı ve yönetimde güven de ekonomik tablonun ayrılmaz parçaları.
Dolayısıyla geçmişteki ekonomik tecrübe, tek başına geleceğin siyasi programı anlamına gelmiyor. Geçmişin başarıları kadar, o dönemin eksikleri ve siyasi sorumlulukları da sorgulanacaktır.
Öte yandan iktidardan memnun olmayan ancak mevcut muhalefet içinde de kendisini tam olarak temsil edilmiş hissetmeyen bir seçmen kitlesi var. Özellikle muhafazakâr seçmenin bir bölümünde yeni bir siyasi adres arayışı dikkat çekiyor.
Babacan’ın yeniden gündeme taşınması, belki de bu boşluğun nasıl doldurulacağına ilişkin arayışın bir parçası.
Dikkat ederseniz Fatih Altaylı ve İsmail Küçükkaya gibi isimlerle yapılan yayınlar, Babacan’ın görünürlüğünü artırırken sosyal medyadaki tartışmalar da bu ilgiyi besliyor. Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken önemli bir ayrım var:
Ekranlarda oluşturulan gündem ile toplumda karşılık bulan siyaset aynı şey değil. Bir ismin sıkça konuşulması, seçmenin onu benimsediği anlamına gelmiyor.
Görünürlük siyasetin kapısını aralayabilir; fakat o kapıdan içeri girmek için toplumsal karşılık gerekir.
Bugün Babacan üzerinden yürütülen tartışmaların önemli bir bölümü cumhurbaşkanlığı adaylığı, ittifak liderliği ya da AK Parti’ye dönüş ihtimali etrafında şekilleniyor. Oysa bu başlıkların gerisinde daha büyük bir soru yatıyor: Türkiye siyasetinde yeni bir merkez kurulabilir mi?
DEVA, Gelecek ve Saadet partileri arasındaki olası yakınlaşmalar, Yeniden Refah Partisi’nin tutumu ve muhafazakâr seçmenin değişen beklentileri bu tartışmanın parçaları. Ancak bir siyasi merkez, yalnızca isimleri ve partileri yan yana getirerek kurulamaz.
Ortak bir program, güçlü bir teşkilat, toplumsal güven ve ülkenin geleceğine ilişkin somut bir iddia gerekir. Aksi halde ortaya çıkacak yapı, yeni bir siyasi seçenek olmaktan çok eski siyasi dengelerin farklı isimlerle yeniden üretilmesi anlamına gelir.
Babacan’ın geçmişte AK Parti hükümetlerinde üstlendiği görevler, ona hem önemli bir tecrübe hem de siyasi bir sorumluluk yüklüyor. Bir kesim bu geçmişi istikrar ve ekonomi yönetimi açısından olumlu hatırlarken, başka bir kesim aynı dönemin siyasi tercihlerini ve sonuçlarını sorguluyor.
Bu nedenle Babacan’ın önündeki asıl sınav, geçmişte ne yaptığını anlatmaktan çok, bugün Türkiye’ye ne önerdiğini ortaya koymak olacak.
Çünkü seçmen artık yalnızca “Neyi iyi yaptınız?” sorusuna değil, “Bir daha yetki alırsanız neyi farklı yapacaksınız?” sorusuna da cevap bekliyor.
Elbette Babacan’ın belirli çevreler tarafından bilinçli biçimde öne çıkarıldığı, yabancı aktörlerce hazırlanan bir siyasi projenin parçası olduğu ya da AK Parti ile yeniden buluşacağı yönündeki iddialar da tartışılıyor.
Ancak somut kanıtlarla desteklenmeyen bu değerlendirmeleri kesinmiş gibi sunmak doğru değil.
Siyasette her görünürlüğün arkasında gizli bir plan aramak ne kadar yanlışsa, siyasi gündemin nasıl şekillendirildiğini sorgulamadan kabul etmek de o kadar eksik bir yaklaşım olur.
Çünkü mesele yalnızca Ali Babacan’ın yeniden sahneye çıkması değil;
Türkiye siyasetinde hangi boşluğun, kim tarafından ve hangi vaatlerle doldurulmak istendiğidir.
Bugün bir siyasetçiyi ekranlara taşımak, hakkında manşetler attırmak, adaylık senaryoları üretmek mümkün. Fakat siyasetin asıl belirleyicisi, bir ismin ne kadar konuşulduğu değil, toplumun hangi kesiminde ne kadar karşılık bulduğudur.
Medya görünürlüğü ilgi yaratabilir; ancak güven inşa edemez. Siyasi mühendislik gündem oluşturabilir; fakat vatandaşın geçim derdini, adalet beklentisini ve gelecek kaygısını ortadan kaldıramaz.
Ali Babacan yeni bir siyasi merkezin öncüsü mü olacak, yoksa bir süreliğine siyasetin gündemini meşgul eden bir isim olarak mı kalacak? Bu sorunun cevabı, kulislerde yazılan senaryolardan çok daha fazlasına bağlı. Babacan’ın geçmişiyle nasıl hesaplaşacağına, bugünün sorunlarına nasıl çözüm üreteceğine ve farklı seçmen kesimlerini hangi ortak hedefte buluşturabileceğine bağlı.
Unutulmamalı:Bir siyasetçiyi yeniden gündeme getirebilirsiniz, ona yeni bir sahne kurabilirsiniz, hatta toplumun önüne yeni bir gelecek vaadiyle çıkarabilirsiniz.
Ama seçmenin zihnindeki soru işaretlerini manşetlerle silemezsiniz.
Türkiye artık yeni bir ismin parlatılmasından çok, yeni bir siyasetin inşa edilmesini bekliyor. Çünkü bu ülkede değişen yalnızca siyasi aktörler değil; seçmenin beklentileri, sabrı ve hesap sorma biçimi de değişiyor.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Engin YILMAZ
Siyasetin yeni senaryosu: Ali Babacan!
Bir siyasetçi kendi gücüyle mi yükselir, yoksa önce kamuoyunda mı öne çıkarılır?
Ali Babacan’ın son dönemde yeniden gündemin merkezine yerleşmesi, bu soruyu sormayı gerektiriyor.
Ekranlarda daha sık görünmesi, hakkında yapılan yorumların artması, siyasi geleceğine ilişkin senaryoların peş peşe gündeme gelmesi elbette tesadüf olarak geçiştirilemez.
Peki, neden şimdi? Neden yeniden Babacan?
Sokağa çıkıp birilerine şu soruyu “Neden yeniden Babacan? sorsanız, muhtemelen birbirinden farklı ama tanıdık cevaplar alırsınız:
“Ekonomiyi biliyor.”
“Eski AK Parti kadrosundan.”
“Önce bir gelsin de ne yapacağını görelim.” Cevabını alırsınız.
Bu cevaplar, Babacan’a yönelik güçlü bir toplumsal desteğin varlığından çok, seçmenin yeni bir siyasi arayış içinde olduğunu gösteriyor.
Çünkü seçmen artık yalnızca geçmişteki başarıları hatırlamak istemiyor; geleceğe ilişkin güven veren bir program, tutarlı bir siyaset ve inandırıcı bir kadro görmek istiyor.
Babacan’ın ekonomi yönetimindeki geçmişi, bugün yeniden hatırlatılan en önemli siyasi referanslarından biri.
Ancak Türkiye’nin ekonomik sorunları yalnızca faiz, enflasyon ve döviz kurundan ibaret değil. Hukukun üstünlüğü, kurumların bağımsızlığı, gelir dağılımı ve yönetimde güven de ekonomik tablonun ayrılmaz parçaları.
Dolayısıyla geçmişteki ekonomik tecrübe, tek başına geleceğin siyasi programı anlamına gelmiyor. Geçmişin başarıları kadar, o dönemin eksikleri ve siyasi sorumlulukları da sorgulanacaktır.
Öte yandan iktidardan memnun olmayan ancak mevcut muhalefet içinde de kendisini tam olarak temsil edilmiş hissetmeyen bir seçmen kitlesi var. Özellikle muhafazakâr seçmenin bir bölümünde yeni bir siyasi adres arayışı dikkat çekiyor.
Babacan’ın yeniden gündeme taşınması, belki de bu boşluğun nasıl doldurulacağına ilişkin arayışın bir parçası.
Dikkat ederseniz Fatih Altaylı ve İsmail Küçükkaya gibi isimlerle yapılan yayınlar, Babacan’ın görünürlüğünü artırırken sosyal medyadaki tartışmalar da bu ilgiyi besliyor. Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken önemli bir ayrım var:
Ekranlarda oluşturulan gündem ile toplumda karşılık bulan siyaset aynı şey değil. Bir ismin sıkça konuşulması, seçmenin onu benimsediği anlamına gelmiyor.
Görünürlük siyasetin kapısını aralayabilir; fakat o kapıdan içeri girmek için toplumsal karşılık gerekir.
Bugün Babacan üzerinden yürütülen tartışmaların önemli bir bölümü cumhurbaşkanlığı adaylığı, ittifak liderliği ya da AK Parti’ye dönüş ihtimali etrafında şekilleniyor. Oysa bu başlıkların gerisinde daha büyük bir soru yatıyor: Türkiye siyasetinde yeni bir merkez kurulabilir mi?
DEVA, Gelecek ve Saadet partileri arasındaki olası yakınlaşmalar, Yeniden Refah Partisi’nin tutumu ve muhafazakâr seçmenin değişen beklentileri bu tartışmanın parçaları. Ancak bir siyasi merkez, yalnızca isimleri ve partileri yan yana getirerek kurulamaz.
Ortak bir program, güçlü bir teşkilat, toplumsal güven ve ülkenin geleceğine ilişkin somut bir iddia gerekir. Aksi halde ortaya çıkacak yapı, yeni bir siyasi seçenek olmaktan çok eski siyasi dengelerin farklı isimlerle yeniden üretilmesi anlamına gelir.
Babacan’ın geçmişte AK Parti hükümetlerinde üstlendiği görevler, ona hem önemli bir tecrübe hem de siyasi bir sorumluluk yüklüyor. Bir kesim bu geçmişi istikrar ve ekonomi yönetimi açısından olumlu hatırlarken, başka bir kesim aynı dönemin siyasi tercihlerini ve sonuçlarını sorguluyor.
Bu nedenle Babacan’ın önündeki asıl sınav, geçmişte ne yaptığını anlatmaktan çok, bugün Türkiye’ye ne önerdiğini ortaya koymak olacak.
Çünkü seçmen artık yalnızca “Neyi iyi yaptınız?” sorusuna değil, “Bir daha yetki alırsanız neyi farklı yapacaksınız?” sorusuna da cevap bekliyor.
Elbette Babacan’ın belirli çevreler tarafından bilinçli biçimde öne çıkarıldığı, yabancı aktörlerce hazırlanan bir siyasi projenin parçası olduğu ya da AK Parti ile yeniden buluşacağı yönündeki iddialar da tartışılıyor.
Ancak somut kanıtlarla desteklenmeyen bu değerlendirmeleri kesinmiş gibi sunmak doğru değil.
Siyasette her görünürlüğün arkasında gizli bir plan aramak ne kadar yanlışsa, siyasi gündemin nasıl şekillendirildiğini sorgulamadan kabul etmek de o kadar eksik bir yaklaşım olur.
Çünkü mesele yalnızca Ali Babacan’ın yeniden sahneye çıkması değil;
Türkiye siyasetinde hangi boşluğun, kim tarafından ve hangi vaatlerle doldurulmak istendiğidir.
Bugün bir siyasetçiyi ekranlara taşımak, hakkında manşetler attırmak, adaylık senaryoları üretmek mümkün. Fakat siyasetin asıl belirleyicisi, bir ismin ne kadar konuşulduğu değil, toplumun hangi kesiminde ne kadar karşılık bulduğudur.
Medya görünürlüğü ilgi yaratabilir; ancak güven inşa edemez. Siyasi mühendislik gündem oluşturabilir; fakat vatandaşın geçim derdini, adalet beklentisini ve gelecek kaygısını ortadan kaldıramaz.
Ali Babacan yeni bir siyasi merkezin öncüsü mü olacak, yoksa bir süreliğine siyasetin gündemini meşgul eden bir isim olarak mı kalacak? Bu sorunun cevabı, kulislerde yazılan senaryolardan çok daha fazlasına bağlı. Babacan’ın geçmişiyle nasıl hesaplaşacağına, bugünün sorunlarına nasıl çözüm üreteceğine ve farklı seçmen kesimlerini hangi ortak hedefte buluşturabileceğine bağlı.
Unutulmamalı: Bir siyasetçiyi yeniden gündeme getirebilirsiniz, ona yeni bir sahne kurabilirsiniz, hatta toplumun önüne yeni bir gelecek vaadiyle çıkarabilirsiniz.
Ama seçmenin zihnindeki soru işaretlerini manşetlerle silemezsiniz.
Türkiye artık yeni bir ismin parlatılmasından çok, yeni bir siyasetin inşa edilmesini bekliyor. Çünkü bu ülkede değişen yalnızca siyasi aktörler değil; seçmenin beklentileri, sabrı ve hesap sorma biçimi de değişiyor.
YAZARLARIMIZ Tüm Yazarlarımız
Bizim gazeteciliğe başladığımız yıllarda “Basın savcısı” isimli bir makam vardı. İl yada ilçelerde Adliye binalarında fazla büyük olmayan odalarda görevlendirilen basın savcıları vardı. O tarihlerde medya dijital değil kağıt baskı olarak yapılıyordu. İşin doğrusu bu kadar fazla medya kuruluşu da