Alışan toplum, kaybolan insanlık

“İnsanlık bitti... Hepimizin ortak vurdumduymazlığı, ortak acımasızlığı, ortak cahilliği bitirmişti.” diyor Ahmet Ümit.

İnsanlığın neden bittiğini ifade ederken, ortak vurdumduymazlık, acımasızlık ve cahilliğin ne kadar etkili olduğunun altını çok net bir ifade ile çizmiş oluyor.

Yozlaşma, bireylerin kendi konfor alanlarına kapanmasıyla değil; başkalarının yaşadığı acılara karşı sağırlaşmasıyla başlar.

Bu sağırlaşma, sadece bireysel bir ahlak sorunu değildir; aynı zamanda siyasal ve toplumsal bir sorumluluk krizidir. Çünkü gücü elinde tutanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, sorgulayan insan değil, alışan kitlelerdir.

Haksızlık sıradanlaştıkça, adalet bir talep olmaktan çıkar, bir temenniye dönüşür. Hukukun yerini güç, hakkın yerini ayrıcalık, vicdanın yerini ise çıkar aldığında; toplum sadece adaletsizliği değil, adaletsizliğin normalleşmesini de kabullenmiş olur.

Bu noktada sessizlik, tarafsızlık değil; mevcut düzenin en güvenli sigortası haline gelmiş olur.

Sosyolojik olarak baktığımızda, toplumların en büyük çöküşü ekonomik krizlerde değil, ahlaki çözülmelerde yaşar.

Çünkü gelir adaletsizliği kadar tehlikeli olan şey, aslında vicdan adaletsizliğidir.

Birileri bolluk içinde yaşarken, diğer birileri de yoksulluğu görünmez kılınıyorsa; bu sadece sınıfsal bir uçurum değil, aynı zamanda insani bir kopuşun vücut bulmuş halidir.

Başka bir tanımı yok...

Oysa demokrasi, yalnızca sandığa atılan oylarla değil; sokakta, mahkemede, okulda ve hayatta kurulan vicdanla ayakta kalır. Kalıcı olur...

Vatandaşlık, sadece hak talep etmek değil, başkasının da hakkını savunabilmektir.

Küçük görünen bir yanlışa itiraz etmek, bir çocuğun hakkını, bir garibanın emeğini, bir kadının hayatını savunmak; tahmin edilenden çok daha büyük bir dönüşüm dalgası yaratır.

Görmezden gelmekten vazgeçtiğimiz her acı, yok olduğu sanılan insanlığı yeniden var eden bir adıma dönüşür.

Aslın da insanlık bir günde, birkaç günde bitmedi; ama her gün biraz daha susarak eksildi.

Ve bugün belki de yeniden başlamanın yolu: Görmekten, duymaktan ve konuşmaktan geçtiğine inanıyorum.