Birkaç gün önce değerli bir arkadaşımızı kaybetmenin üzüntüsünü yaşadık. Ardından düzenlenen cenaze merasiminde son görevimizi yerine getirmek üzere bir araya geldik. Sevenleri, dostları ve yakınları onu son yolculuğuna uğurlarken yüzlerde hüzün, gönüllerde tarifsiz bir acı vardı.
Elbette bu tür merasimler, bir taraftan hüznü ve acıyı ortaya koyarken diğer taraftan yaşanan kederin paylaşılmasıyla merhumun ailesine ve yakınlarına destek olma anlamı taşır. Ancak cenaze merasimlerinin bundan çok daha derin bir anlamı vardır. Aslında bunlar, fani dünyanın gerçekliğinin bütün çıplaklığıyla gözler önüne serildiği son duraklardır.
İnsan, neredeyse her gün bir yerlerde böyle merasimlere şahitlik ediyor. Ne var ki yaşananlardan bir nebze olsun ibret almayı çoğu zaman başaramıyoruz.
Çevremize baktığımızda hırsızlığın, ahlaksızlığın ve saygısızlığın giderek arttığını görüyoruz. Bir tarafta makam ve mevki elde etme mücadelesi, diğer tarafta parasına para katabilmek için verilen amansız bir uğraş... Kimileri ellerindeki imkânları kullanarak milletin malına göz dikiyor, gücüne güç katmaya çalışıyor. Kimileri Atatürk'ü, kimileri dini, kimileri de milliyetçiliği kendisine kalkan yaparak çıkar sağlamanın peşinde koşuyor.
Bütün bir ömür, makam, mevki ve para hırsıyla tüketiliyor. İnsanlar, daha fazlasına sahip olabilmek için birbirleriyle yarışırken hayatın asıl gerçeğini gözden kaçırıyor.
İşte bugün şahit olduğum manzara, aslında hayatın bütün özetini gözler önüne seriyordu.
İstediğin kadar devleti soy, elde ettiğin imkânlarla gücüne güç kat, çıkabildiğin kadar yüksek makamlara çık... Sonunda varacağın yer değişmeyecek: Musalla taşı!
Orada imam efendi, merhumun hangi makamda bulunduğunu, ne kadar servet sahibi olduğunu sormayacak. Soracağı tek bir soru olacak:
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
Evet sevgili okurlar, ne kadar da boş işlerin peşinde koşuyoruz! Ne Süleyman götürdü ne Firavun...
Öyleyse kalp kırmaya, kul hakkı yemeye, çalıp çırpmaya, birbirimize karşı saygısızlık etmeye değer mi? Bir ömür boyunca uğruna çırpındığımız makamların, servetlerin ve unvanların ölüm karşısında hiçbir hükmü kalmıyorsa, bütün bu hırsların ne anlamı var?
Ne acıdır ki mevtaya son görevimizi yerine getirirken gösterdiğimiz saygıyı, hayattayken birbirimizden esirgiyoruz. Ölüye gösterdiğimiz hürmeti, diriye göstermekte çoğu zaman cimri davranıyoruz.
Hâlbuki asıl mesele, bir insanın ardından ne kadar servet bıraktığı ya da hangi makamlarda bulunduğu değil; insanların gönlünde nasıl bir iz bıraktığıdır.
Günün sonunda geriye kalan tek şey, gök kubbede hoş bir seda bırakabilmek değil midir?
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Abdullah ŞAHİN
Nasıl bilirdiniz?
Değerli okurlar,
Birkaç gün önce değerli bir arkadaşımızı kaybetmenin üzüntüsünü yaşadık. Ardından düzenlenen cenaze merasiminde son görevimizi yerine getirmek üzere bir araya geldik. Sevenleri, dostları ve yakınları onu son yolculuğuna uğurlarken yüzlerde hüzün, gönüllerde tarifsiz bir acı vardı.
Elbette bu tür merasimler, bir taraftan hüznü ve acıyı ortaya koyarken diğer taraftan yaşanan kederin paylaşılmasıyla merhumun ailesine ve yakınlarına destek olma anlamı taşır. Ancak cenaze merasimlerinin bundan çok daha derin bir anlamı vardır. Aslında bunlar, fani dünyanın gerçekliğinin bütün çıplaklığıyla gözler önüne serildiği son duraklardır.
İnsan, neredeyse her gün bir yerlerde böyle merasimlere şahitlik ediyor. Ne var ki yaşananlardan bir nebze olsun ibret almayı çoğu zaman başaramıyoruz.
Çevremize baktığımızda hırsızlığın, ahlaksızlığın ve saygısızlığın giderek arttığını görüyoruz. Bir tarafta makam ve mevki elde etme mücadelesi, diğer tarafta parasına para katabilmek için verilen amansız bir uğraş... Kimileri ellerindeki imkânları kullanarak milletin malına göz dikiyor, gücüne güç katmaya çalışıyor. Kimileri Atatürk'ü, kimileri dini, kimileri de milliyetçiliği kendisine kalkan yaparak çıkar sağlamanın peşinde koşuyor.
Bütün bir ömür, makam, mevki ve para hırsıyla tüketiliyor. İnsanlar, daha fazlasına sahip olabilmek için birbirleriyle yarışırken hayatın asıl gerçeğini gözden kaçırıyor.
İşte bugün şahit olduğum manzara, aslında hayatın bütün özetini gözler önüne seriyordu.
İstediğin kadar devleti soy, elde ettiğin imkânlarla gücüne güç kat, çıkabildiğin kadar yüksek makamlara çık... Sonunda varacağın yer değişmeyecek: Musalla taşı!
Orada imam efendi, merhumun hangi makamda bulunduğunu, ne kadar servet sahibi olduğunu sormayacak. Soracağı tek bir soru olacak:
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
Evet sevgili okurlar, ne kadar da boş işlerin peşinde koşuyoruz! Ne Süleyman götürdü ne Firavun...
Öyleyse kalp kırmaya, kul hakkı yemeye, çalıp çırpmaya, birbirimize karşı saygısızlık etmeye değer mi? Bir ömür boyunca uğruna çırpındığımız makamların, servetlerin ve unvanların ölüm karşısında hiçbir hükmü kalmıyorsa, bütün bu hırsların ne anlamı var?
Ne acıdır ki mevtaya son görevimizi yerine getirirken gösterdiğimiz saygıyı, hayattayken birbirimizden esirgiyoruz. Ölüye gösterdiğimiz hürmeti, diriye göstermekte çoğu zaman cimri davranıyoruz.
Hâlbuki asıl mesele, bir insanın ardından ne kadar servet bıraktığı ya da hangi makamlarda bulunduğu değil; insanların gönlünde nasıl bir iz bıraktığıdır.
Günün sonunda geriye kalan tek şey, gök kubbede hoş bir seda bırakabilmek değil midir?
YAZARLARIMIZ Tüm Yazarlarımız
Bizim gazeteciliğe başladığımız yıllarda “Basın savcısı” isimli bir makam vardı. İl yada ilçelerde Adliye binalarında fazla büyük olmayan odalarda görevlendirilen basın savcıları vardı. O tarihlerde medya dijital değil kağıt baskı olarak yapılıyordu. İşin doğrusu bu kadar fazla medya kuruluşu da