Şeker söyle, kaymak söyle, bal söyle

Türkiye 86 milyon nüfuslu çok büyük bir ülke.

Etrafımızda bulunan 30 civarında ülke yüzyıla;

-Krallıkla,

-Monarşi ile

-Demokrasi dışı pek çok yönetim modeli ile girerken Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK elinde imkan varken bile yukarıdaki yönetim modellerini elinin tersi ile iterek yüzyıla Cumhuriyet ile girdi.

Bin bir badire atlatarak yoluna 14 Mayıs 1950 yılı itibarı ile çok partili hayata geçmiş ve parlamenter sisteme geçmişti.

Etrafımız kan gölü.

Daha çok emperyalist ülkelerin güdümüne girmiş devletlerin aksine Türkiye’de seçimler yapılıyor iyi hazırlanan seçimi kazanıyor, sonraki dönemlerde hatasını düzeltip gerekli önlemleri alan siyasi partiler seçmenin verdiği oylar ile iktidara gelebiliyor.

Bilindiği gibi demokrasi ile yönetilen ülkelerin olmazsa olmazı medyadır.

Vatandaşın haber alma özgürlüğü çerçevesinde medya tarafsızlığını muhafaza ederek siyaset ile vatandaş arasında köprü görevi yapıyor.

Ancak;

Siyaset kurumu oldum olası medyanın tarafsız olmasını istemiyor.

Kendisinden yana tavır almasını istiyor.

Yaptığı hata yada yanlışların medya aracılığı ile kamuoyuna duyurulmasını oldum olası kabullenemiyor.

Siyaset kurumu sürekli olarak gazetecilere yazımıza başlık olan “Şeker söyle, kaymak söyle, bal söyle” temennisinde bulunuyor.

Böyle bir süreçte doğruyu bulmak son derece zor.

Herkesin işini iyi yaptığı bir noktada medya zaten olumsuz bir havaya girmez.

Bizde uzun yıllardır bu sektörün içerisindeyiz.

Ne kadar siyasetçi, ne kadar belediye başkanı ne kadar STK başkanı gördük, sayısını bile hatırlamıyoruz.

Yeni seçilen siyasetçilere de STK sorumlularına da sürekli “Bu makamlar berber koltuğu gibidir, tıraşını olan kalkar yerine başkası oturur” tavsiyelerinde bulunuyoruz.

“Tamam” diyen oluyor.

“Sen karışma ben bu işi senden daha iyi biliyorum” diyende.

Ancak zaman su gibi hatta sudan hızlı akıp gidiyor.

Bu noktada siyasetçilere yada STK başkanlarına tavsiyemiz önce işlerini iyi yapmaları.

Sonra da gazetecileri kendilerinin basın sözcüsü gibi görmemeleri.

Bizde “Herkes kendi kapısının önünü süpürse mahalle tertemiz olur” şeklinde bir ata sözü var.

Gazeteci neticede gördüğünü yazıyor.

Öyle de olması lazım.

Bizde isteriz her zaman “Şeker yazmak, kaymak yazmak, bal yazmak”

Ancak bu kadar olumsuzluk içerisinde hiçbir şey yokmuş her şey yolundaymış gibi davranmak bize yakışmaz.

Doğru olanı yazacağız.

Şimdiye kadar olduğu gibi.