Altta kalanın canı çıksın siyaseti

Bizim memlekette siyaset babadan evlada geçen bir meslektir.

“Meslektir” diyoruz zira çok partili hayata geçtiğimiz 1950’li yıllardan içerisinde bulunduğumuz günlere kadar bu babadan evlada geçiş durumu ile ilgili olarak yüzlerce hatta binlerce örnek vermek mümkündür.

Siyaset arenasında “şu lider iyidir, falanca lider iyi değildir” şeklinde bir tanımlananında bir işe yaramadığını çoğu zaman biliriz.

Türkiye’de siyasetin akşamdan sabaha değiştiği hatta rahmetli Süleyman Demirel’in “Siyasette akşamdan sabaha çok uzun bir zaman dilimidir” dediği bir süreçte kimin iyi kimin kötü olduğunun da bir tarifi yoktur.

Soy isimlerinin muhataplarına sağladığı avantajlar ile ilgili olarak bu sütunlarda çok sayıda yazı yazdığımızı bizi takip eden okuyucularımız hatırlayacaklardır.

Önce babalar

Sonra evlatlar

Daha sonra torunlar

En sonunda da akrabalar

Derken bir kere iktidarı elinde bulunduran aileler bu olağanüstü gücü hiçbir şekilde ellerinden bırakmak istemezler.

Bu durum elbette ki sadece siyasete has bir özellik değil.

Mesela spor aranasına bir bakalım.

Bugün çok sayıda başta futbol olmak üzere pek çok daldaki sporcular annelerinden yada babalarından kalan soy isimleri sayesinde hemen her kapıyı açabiliyorlar.

Sanat dünyasında da bu durum farklı değildir.

Babası iyi bir sanatçı olan evladın sesinin yada yeteneğinin çokta iyi olması gerekmez.

İsminin arkasındaki soy isim sayesinde hayatını çok iyi şartlarda uzun yıllar boyunca devam ettirebilir.

Buraya kadar her şey normal.

Normal olmayan sade vatandaşın söz konusu arenalara nasıl gireceğidir.

Anadolu’nun pek çok il-ilçe-belde merkezinde milyonlarca vatandaş yukarıda anlatmaya çalıştığımız kurumların bir tanesinde yer bulabilmek adına muhtemelen bir ömür çaba sarf ediyor.

Başarma şansı yukarıda anlatmaya çalıştığımız soy isimlilere göre oldukça az.

Yine de belki bir umut diye gece gündüz demeden çalışan çok sayıda insan mevcut.

Onlarda suyu tersine çevirebilmenin mücadelesini veriyorlar.

Ancak işleri hiçte kolay değil.

İşin kötü tarafı bu durum bir şekilde kendisini yönetim katına atanların da umurlarında değil.

Özellikle siyasette “altta kalanın canı çıksın” anlayışı her zamankinden daha acımasız bir şekilde devam ettiriliyor.

Liderlerin bu kadar kutsandığı.

“Ben bilmem liderim bilir” şeklindeki anlayışın her geçen gün biraz daha fazla hayat bulduğu bir noktada.

Özellikle siyaset yapmak isteyenlerin ne düşündüğünün pekte önemi yok.

Böyle bir süreçte var olan siyasi partilerin nerede ise tamamı sabah akşam “ne kadar demokratız” edebiyatı yapıp duruyorlar.

Parti içerisinde yarışmanın olmadığı bir süreçte .

“Altta kalanın canı çıksın” anlayışı sanıyoruz içerisinde bulunduğumuz günlerde kendisini daha çok hissettiriyor.

Ve biz buna “demokrasi” diyoruz.