Patlıcan çıktı

“Patlıcan çıktı”… Bizim oralarda bu sözün mecazi bir karşılığı vardır:

Birinin içindeki kıskançlığı, rahatsızlığı, hoşnutsuzluğu gizlemesi artık mümkün olmayacak kadar büyümüşse, patlıcan çıkar… Hem de öyle bir çıkar ki, kimse artık saklayamaz.

Siz bir adım ileri gidin, hemen patlıcan çıkar.

Bir fikir üretin, bir proje geliştirin, bir adaya destek olun, bir yenilik peşinde koşun…

Hiç fark etmez.

Siz ne zaman çalışır, üretir, hayal kurar, bir şeyleri değiştirmenin ucundan tutarsanız; bazıları hemen rahatsız olur.

Rahatsız olmaları da tesadüf değildir.

Çünkü herkes yoldaşınız değildir.

Çünkü herkes dost görünen dost değildir.

Çünkü bazı akrabalar, soy bağı taşıdığı için sizi sever; ama başarı ihtimalinizi sevmez.

Çünkü bazı “arkadaş”ların dostluğu, ancak siz yerinizde durduğunuz sürece sürer.

Ve daha önemlisi: Çünkü onların çoğu, sizi kendi menfaatleri için sever.

Sizin üretmenizden çok, kendilerine bir şey düşmesiyle ilgilenirler.

Onların sizden beklediği;

Kendiniz için, hatta onlar için doğru olanı yapmanız değil… Onların maddi çıkarına uygun olanı yapmanızdır.

O çizgiden çıkarsanız, patlıcan bir anda ortaya çıkar.

Ne zaman ki siz, bir icat üzerinde kafa yorarsınız…

Bir adaya hazırlanırsınız…

Bir şehre katkı sunmak için yola çıkarsınız…

Toplumsal bir konuda haklı olsanız bile yüksek sesle konuşursunuz…

İşte o an, o meşhur cümleyi duyarsınız:

“Hımm… Patlıcan çıktı.”

Aslında söyledikleri şudur:

“Bu kadar parlamana gerek yoktu.”

“Bu kadar öne çıkmana lüzum yoktu.”

“Biz seni böyle seviyorduk, fazla büyüme.”

“Yahu otursan da herkes gibi yaşasan…”

Toplumsal bir meseleye haykırışla sahip çıkmanız bile, bazılarını rahatsız eder.

Haklı olmanız yetmez. Doğru konuşmanız yetmez.

Onlar için önemli olan, sizin sesiniz değil; onların düzeninin bozulmamasıdır.

Siz doğruyu yüksek sesle söylediğinizde bile, içten içe “Patlıcan çıktı…” derler.

Ama bilmezler ki; hiçbir üretim, hiçbir yenilik, hiçbir mücadele; küçülerek, sindirilerek, saklanarak olmaz.

Birileri rahatsız olacaksa… olsun.

Patlıcan çıksın, hatta kabak da, biber de, dolma da çıksın. Varsın çıksın.

Bizim işimiz üretmek, yürümek, memlekete katkı sunmak.

Kıskanan kıskanır, engellemek isteyen engeller.

Ama yol yürüyen yürür.

Bu yazı;

Sözde dostluğa, gizli kıskançlığa, menfaatçi beklentilere, gölge etmeye çalışan akrabalara,

“Sen de mi?” dedirten arkadaşlara,

Ve haklı haykırıştan bile rahatsız olanlara bir cevaptır.

Biz üretmeye devam edeceğiz.

Çünkü patlıcan çıkan yerde, aslında bir gelişme vardır.

Bir hareket vardır.

Bir başarı ihtimali vardır.

Üreten insanın önünü kesemezler. Yürüyen insanın yolunu kapatamazlar.

Ve unutmasınlar:

Patlıcanın çıkması değil, sizin çıkardığınız iş önemlidir.