MUTEber İNSANLAR NEDEN AZALIYOR?

Bazen bir kelime bir insanı anlatır.

Bazen birkaç kelime bir memleketin hâlini…

Bugün zihnimde bazı kelimeler dolaşıyor:

Müteberrik.

Mutebbel.

Muteber.

Ve belki de hepsinin gölgesinde duran bir başka kelime daha:

Mütesebbip.

Eski kelimeler bunlar.

Ama eskimeyen hakikatleri anlatırlar.

Müteberrik…

Bereket arayan insan demektir.

Bir büyükten kalan kaleme, bir hatıraya, bir emeğe dokunurken “Bunda bir hayır vardır” diye düşünen insan…

Her şeyin sadece maddi değeriyle ölçüldüğü zamanlarda böyle insanlar az bulunur.

Ama unutulmamalıdır ki bereket çoğu zaman görünmeyen yerlerde saklıdır.

Bir sözde… Bir duada… Bir hatırada…

Mutebbel…

Sade bir yemek. Patlıcan, tahin, sarımsak…

Gösterişsiz. Ama köklü.

Çünkü bazı şeylerin gücü gösterişte değil, sadelikte saklıdır.

Bu toprakların insanı da böyledir.

Sessizdir. Mütevazıdır. Ama derindir.

Muteber…

Belki de en kıymetli kelime budur.

Saygın… Güvenilir… Sözüne itibar edilen insan.

Eskiden bazı insanlar için “muteber adamdır” denirdi.

Bu söz bir unvandan daha değerliydi.

Çünkü makam geçicidir. Ama itibar ömür boyu taşınır.

Bugün etrafımıza baktığımızda garip bir manzara görüyoruz.

Unvanı olan çok… Ama itibarı aynı sayıda değil.

Gösterişi olan çok… Ama derinliği olan az.

Kalabalıklar var… Ama güven duyulan insanlar gittikçe azalıyor.

Ve çoğu zaman bir başka soru hiç sorulmuyor:

Bir yanlış olduğunda… Bir zarar ortaya çıktığında… Buna kim mütesebbip oldu?

Aslında bu soru herhangi bir kişiye değil, insanın kendi vicdanına yöneltilmiş bir sorudur.

Çünkü toplumlar yalnızca binalarla büyümez. Yollarla da büyümez.

Gerçek büyüme muteber insanların çoğalmasıyla olur.

İtibarın olmadığı yerde kurumlar zayıflar.

Sözün değeri düşer.

Ve en tehlikelisi… insanlar birbirine güvenmemeye başlar.

Oysa bu toprakların mayasında başka bir anlayış vardı.

Bereket arayan müteberrik insanlar…

Gösterişten uzak mutebbel kadar sade hayatlar…

Ve sözünün arkasında duran muteber karakterler…

Belki de mesele tam olarak budur.

Yeni makamlar kurmak değil…

Yeni muteber insanlar yetiştirmek.

Çünkü bir memleketi ayakta tutan şey gürültü değil, itibardır.

Ve unutulmamalıdır: Bir ülkede muteber insanlar azalırsa makamlar çoğalır.

Ama muteber insanlar çoğalırsa yanlışlara mütesebbip olanlar da doğal olarak azalır.

Çünkü toplumların gerçek gücü makamların büyüklüğünde değil, karakter sahibi insanların varlığındadır.