HELAL LOKMA

Anadolu’da sofraya otururken büyük sözler söylenmez.

Ama bazen sessiz bir dua fısıldanır: “Helal lokma nasip et Allah’ım.”

Bu dua sadece karın doyurmak için değildir.

Çünkü Anadolu insanı bilir ki her lokma aynı değildir.

Bir lokma vardır… Alın teriyle kazanılır.

Gece gündüz çalışarak kazanılır.

Kimsenin hakkına girmeden kazanılır.

İşte ona helal lokma denir.

Bir de başka lokmalar vardır…

Gösterişi çoktur. Sofrası büyüktür.

Ama içinde başkasının hakkı vardır.

İşte o lokma midede kalır…

Ama gönülde kalmaz.

Eskiler çocuklarını büyütürken zengin olmayı öğretmezdi.

Önce şunu öğretirdi: Helal kazanmayı.

Çünkü bilirlerdi ki helal kazanılan lokmanın bereketi başkadır.

Az olur ama yeter.

Sessiz olur ama huzur verir.

Bir evde helal lokma varsa orada huzur vardır.

Bir işte helal kazanç varsa orada güven vardır.

Bir şehirde helal lokma varsa orada bereket vardır.

Bugün dünyanın birçok yerinde insanlar daha çok kazanmanın yollarını arıyor.

Ama bazen şu soru unutuluyor: Nasıl kazanıyoruz?

Çünkü kazancın büyüklüğü insanı büyütmez. Kazancın temizliği büyütür.

Anadolu’nun yaşlıları sofraya oturmadan önce ellerini açıp sessizce dua ederdi.

Dua kısaydı:

“Ya Rabbi… Helal lokma nasip et.”

Bu dua bir hayatın özeti gibiydi.

Çünkü insanın yediği lokma sadece bedenini değil karakterini de besler.

Helal lokma insanı dik tutar.

Haram lokma ise insanı içten içe eğmeye başlar.

Belki de bu yüzden Anadolu’da birine dua edilirken şöyle denir: “Allah helalinden kazandırsın.”

Bu dua sadece kazanç için değildir.

Bir insanın onurlu yaşaması içindir.

Çünkü dünyada insanın taşıyabileceği en büyük zenginlik bankadaki para değildir.

Alnındaki terdir.

Sofrasındaki lokmadır.

Ve o lokmanın içindeki helalliktir.

Bir insan arkasında büyük servetler bırakmayabilir.

Ama çocuklarına helal lokma terbiyesi bırakırsa en büyük mirası bırakmış olur.

Çünkü servet biter.

Makam değişir.

Ama helal lokmanın bereketi nesiller boyunca devam eder.