DALKAVUK

Bazı kelimeler vardır…

Zaman geçer, rejimler değişir, ama anlamı hiç eskimez.

“Dalkavuk” gibi.

Bu kelime sadece bir kişiyi değil; bir düzeni, bir zihniyeti, hatta bir çöküşün başlangıcını anlatır.

Tarihe bakın…

En güçlü yönetim mekanlarını yıkan şey dış baskılar değil, içerideki alkışlardı.

Liderin her sözünü doğru sayan, yanlışı bile övgüye çeviren, gerçeği perdeleyen insanlar…

Onlar hiçbir zaman görünürde suçlu olmadı.

Ama en büyük zarar hep onların suskunluğundan doğdu.

Çünkü dalkavukluk, yalan söylemekten daha tehlikelidir.

Dalkavukluk, gerçeği ortadan kaldırır.

Bir yöneticinin başına gelebilecek en büyük felaket nedir biliyor musunuz?

Yanlış yapması değil… Yanlış yaptığını kimsenin ona söylememesidir.

İşte o an… çöküş başlar. Sessizce… alkışlar eşliğinde…

Bugün değişen bir şey var mı?

Mekânlar değişti.

Unvanlar değişti.

Ama yöntem aynı kaldı.

Artık saraylarda değil belki…

Ama ofislerde, toplantı salonlarında, kurumsal alanlarda, hatta ekranların arkasında…

Aynı cümle yankılanıyor: “Çok doğru bir karar…”

Gerçekten doğru olduğu için mi?

Yoksa öyle söylenmesi gerektiği için mi?

En tehlikeli dalkavuk kimdir biliyor musunuz?

Sessiz olandır.

Hiç itiraz etmeyen, hiç soru sormayan, hiç risk almayan…

Çünkü o kişi yanlışın büyümesine izin verir.

Ve büyüyen her yanlış… bir gün herkesi altında bırakır.

Sadakat ile dalkavukluk arasındaki fark ince değil, hayatidir.

Sadakat, gerekirse karşısına geçip “yanlış” diyebilmektir.

Dalkavukluk ise yanlışın yanında saf tutmaktır.

Biri omuz verir… diğeri uçuruma iter. Ama çoğu zaman karıştırılır.

Bir kurumun veya şehrin kaderi, yollarıyla, binalarıyla değil; o yerde kurulan cümlelerle belirlenir.

Eğer o cümleler gerçekse, yerleşim büyür.

Eğer o cümleler alkıştan ibaretse… yerleşim yavaş yavaş geriler.

Fark edilmeden… itiraz edilmeden…alkışlar arasında…

Bu yüzden mesele sadece bir kelime değil.

Mesele… nasıl bir yönetim istediğimiz.

Etrafında “evet” diyenler mi olsun? Yoksa gerektiğinde “hayır” diyebilenler mi?

Çünkü “evet” kolaydır… ama “hayır” karakter ister.

Günün sonunda herkes kendi aynasına bakmalı:

Ben doğruyu mu söylüyorum, yoksa rahat olanı mı?

Çünkü bazen bir cümle bir lideri kurtarır…

Bazen de bir sessizlik bir yerleşimi kaybettirir.

Unutmayalım…

Dalkavuklar hiçbir zaman tek başına güçlenmez.

Onları güçlü kılan; duyulmak isteneni söyleyenler değil, duyulması gerekeni söylemeyenlerdir.

Ve bir yerde gerçek konuşulmayı bıraktığında…

En büyük bedeli orada yaşayanlar öder.

SON CÜMLE

Bir liderin kaderini hataları değil… o hatalara alkış tutanlar belirler.