BUGÜN ARAMADIM AMA...

“Bugün aradım ama bilir o beni…

Bana acımadı ama sever o beni…”

Bir şarkı…

Kimi dinler, geçer.

Kimi hisseder, susar.

Ben ise her dinlediğimde başka bir yerden yakalanırım.

Bazen gurbetteki bir evladın, annesine içinden seslenişi gibi…

Bazen doğup büyüdüğü şehirden uzakta kalan birinin, toprağına duyduğu özlem gibi…

Ve bazen de…

Bir şehrin, duyulmayan sesi gibi…

Rüzgâr eser…

Bir şeyler devrilir.

Yağmur yağar…

Bir yerler suya teslim olur.

Sonra birileri çıkar:

“Küçük şeyler…” der.

Oysa…

Yaşayan için küçük değildir.

İçinde hisseden için hiç değildir.

Asıl mesele de tam burada başlar:

Bilmemek değil sorun…

Görmemek de değil…

Asıl sorun;

Bilip de gecikmek,

Görüp de öncelik vermemek…

Çünkü bazı meseleler vardır ki;

olduktan sonra çözmek,

çözüm değildir.

Yönetmek;

Sadece ortaya çıkan sorunu toparlamak değil,

ortaya çıkmadan önce görmektir.

Ve hatta…

Görmekle kalmayıp,

gereğini zamanında yapmaktır.

Sessizce…

Gösterişsizce…

Ama etkili bir şekilde…

İşte o zaman şehir nefes alır.

İnsanlar aynı sokakta yürürken

güvende hisseder.

Aynı meydanda buluşurken

kendini ait hisseder.

Ve sonra…

Aynı ritimde coşar o şehir…

Bazen halay olur…

Bazen horon…

Ama her zaman

aynı yürek olur.

Çünkü biz…

“Bana ne?” diyenlerden değiliz.

“Benim mahallemde yok” diyerek sırtını dönenlerden hiç değiliz.

Olmayız.

Çünkü biliriz ki…

Bir yerde bir sıkıntı varsa,

o sadece oranın meselesi değildir.

Hakkâri’de bir vatandaşın eline çivi batsa,

bizim içimiz yanar.

İşte bu yüzden…

Duyanlardanız.

Hissedenlerdeniz.

Gereğini zamanında yapanlardan olmak zorundayız.

Ve bu yüzden…

Bugün aramadım ama…

duymayanlardan da, gecikenlerden de olmayacağım;

çünkü şehir, bizi bizden iyi bilir.