Hatırın ve insanlığın kaybolduğu bir zaman

Bazen insan durup düşünmeden edemiyor…

Zaman mı değişti, yoksa insanlar mı?

Bir zamanlar aynı mahallede büyüyen çocuklar, aynı sokakta oynayan komşular, aynı sofrada ekmeğini paylaşan insanlar vardı. Kapılar kilitlenmezdi, gönüller kapanmazdı.

Bir evde ışık geç sönüyorsa komşu merak ederdi. Birinin derdi varsa mahalle onun derdi olurdu.

Çünkü o zamanlar hatır vardı…

İnsanlık vardı…

Bir selamın kıymeti vardı.

Bir ziyaretin değeri vardı.

İnsanlar birbirine menfaat için değil, gönül için yaklaşırdı.

Bir dostun hatırı için kilometrelerce yol gidilir, bir büyüğün duası için kapılar aşındırılırdı.

Şimdi ise başka bir zamandayız…

Kalabalıkların çoğaldığı ama yalnızlığın büyüdüğü bir zaman. İnsanların birbirine çok yakın göründüğü ama aslında gönüllerin birbirinden çok uzak olduğu bir zaman…

Gerçekten de büyüklerimizin söylediği gibi ahir zamanın içinden geçiyoruz.

Eskiden insanlar birbirine “Nasılsın?” diye sorduğunda cevabı gerçekten merak ederdi. Şimdi ise çoğu zaman bu soru bile sadece bir alışkanlık gibi soruluyor. Kimse kimsenin derdini dinlemeye vakit ayıramıyor.

Oysa insanın en büyük ihtiyacı anlaşılmaktır.

Birinin “Ben buradayım” demesidir.

Birinin “Senin hatırın var” demesidir.

Ama ne yazık ki günümüzde hatır denilen o güzel kelime de yavaş yavaş hayatımızdan siliniyor. İnsanlar birbirini artık hatır için değil, çoğu zaman çıkar için hatırlıyor.

İş bitince dostluk da bitiyor…Menfaat bitince hatır da bitiyor…

Ve en acısı da ailelerin sessizce dağılmasıdır.

Bir zamanlar aile, insanın sığınağıydı. Dünyanın bütün fırtınalarına karşı koruyan bir limandı. Baba evin direği, anne merhametin gölgesiydi.

Evlatlar büyüklerinin yanında edep ile oturur, büyükler de küçüklerini şefkatle kucaklardı.

Şimdi aynı evin içinde bile insanlar birbirinden uzak…

Aynı sofrada oturan insanlar birbirinin yüzüne değil, telefon ekranlarına bakıyor.

Aynı şehirde yaşayan kardeşler aylarca birbirini aramıyor.

Anne babalar evlatlarının yolunu gözlüyor, ama çoğu zaman o kapı çalınmıyor.

İnsan bazen düşünüyor…Biz ne zaman bu kadar uzaklaştık birbirimizden?

Ne zaman komşunun kapısını çalmayı unuttuk?

Ne zaman bir dostun derdini dinlemekten yorulur olduk?

Ne zaman insanlığın yerine soğuk bir kalabalık geldi?

Belki de hayatın hızına kapıldık.

Belki de dünya telaşı kalplerimizi yordu.

Ama şunu unutmamak gerekir…

İnsanı insan yapan şey ne parasıdır ne makamıdır.İnsanı insan yapan şey kalbidir.

Merhametidir…Vefasıdır…Hatır bilmesidir…

Bir gönül almak bazen bir dünyayı kazanmaktan daha değerlidir.

Bir yetimin başını okşamak, bir yaşlının duasını almak, bir dostun gözündeki hüznü silmek…

İşte gerçek insanlık budur.

Çünkü dünya dediğimiz şey aslında çok kısa bir yolculuktur.

Bugün varız, yarın yokuz.

Geriye ne bırakacağız?

Biriktirdiğimiz malları mı?

Yoksa insanların kalbinde bıraktığımız hatırları mı?

İnsan öldüğünde mezar taşında ne serveti yazıyor ne makamı…

Sadece bir isim yazıyor.

Ama o ismin arkasında bir hayat saklıdır.

O hayatın içinde de ya kırılmış gönüller vardır ya da kazanılmış kalpler…

İşte bu yüzden insan bazen kendine sormalıdır:

“Ben kaç gönül kırdım? Kaç gönül yaptım?”

Çünkü hatırın bittiği yerde insanlık da biter.İnsanlığın bittiği yerde ise toplum ayakta kalamaz.

Ama yine de umut vardır.

Çünkü bu milletin kalbinde hâlâ merhamet vardır.

Hâlâ bir yetimi görünce gözleri dolan insanlar vardır.

Hâlâ bir yaşlıyı görünce ayağa kalkan gençler vardır.

Hâlâ dostluk için yol yürüyen insanlar vardır.

Yeter ki yeniden hatırlayalım…

Bir selam vermeyi…Bir gönül almayı…Bir dostun hatırını gözetmeyi…Belki dünya değişti, belki zaman sertleşti…Ama insanın kalbi hâlâ iyiliğe muhtaç.

Unutmayalım…

Bir toplumun en büyük zenginliği binaları değil, insanlığıdır.

Eğer insanlık kaybolursa geriye sadece kalabalık kalır.İşte bu yüzden bugün her zamankinden daha fazla hatıra, vefaya ve insanlığa ihtiyacımız var.

Çünkü bu dünya ancak insan kalabilenlerin omuzlarında ayakta kalacaktır.