YERYÜZÜ İLE GÖKYÜZÜ ARASINDAKİ DİREK

Bazı cümleler vardır… Kısa olur. Ama içine bir ömür sığar.

Bir arkadaşım, babasını kaybettiğinde şöyle demişti:

“Yeryüzü ile gökyüzü arasındaki direğim gitti…”

O an anladım… Baba sadece bir insan değildir. Bir evin çatısıdır.

Bir ailenin dengesidir.

Sessiz ama sarsılmaz bir güvencedir.

Çoğu zaman fark edilmez.

Çünkü hep oradadır. Ayaktadır. Varlığı alışkanlığa dönüşür.

Ama bir gün…

O direk çekildiğinde, sadece bir insan eksilmez hayattan. Bir denge gider. Bir güven duygusu gider.

Bir “ben yalnız değilim” hissi gider.

İnsan o zaman anlar…

Ayakta duran her şeyin görünmeyen bir dayanağı olduğunu.

Baba…

Bazen konuşmadan anlatandır.

Bazen göstermeden koruyandır.

Bazen de uzaktan bakıp “Ben buradayım” diyendir.

Ve en çok da…

Sen düşerken tutan değil, düşmeyeceğini hissettiren insandır.

İşte bu yüzden…

Gittiğinde sadece yokluğu kalmaz.

İçinde bir boşluk değil, bir ağırlık oluşur.

İnsan o gün büyür…

İstemese de büyür.

Çünkü artık kendi direği olmak zorundadır.

Ve hayat, her birimize sessizce şunu hatırlatır:

Taşıdığın sadece kendin değilsin.

Bir aileyi, bir umudu, bir güveni de taşıyorsun.

Bu yüzden…

Direk olmak, yük olmak değil; emanet taşımaktır.

Sağlam durmak, yüksek sesle konuşmakla değil; güven vermekle mümkündür.

Ve unutulmamalıdır ki…

Bir yapı, en çok direkleri kadar güçlüdür.

İnsan da öyledir…

Aile de… Şehir de…

Çünkü bazı direkler yıkıldığında, sadece bir ev değil, bir hayatın dengesi değişir