SEVİYE, GÜÇTEN DAHA ZORDUR

Güç sahibi olmak zor değildir.

Bir makam gelir.

Bir yetki verilir.

Bir kalabalık arkanızda durur.

Zor olan, güç elinizdeyken ölçüyü kaybetmemektir.

Seviye tam burada başlar.

İnsan zayıfken nazik olabilir.

Çünkü mecburdur.

Asıl karakter, güçlü olduğunda ortaya çıkar.

Bir cümleyi kurabilecekken kurmamak, bir cevabı verebilecekken geri çekmek, haklıyken bile üslubu korumak…

Seviye budur.

Bugün birçok şey hızla yükseliyor:

Sesler yükseliyor.

Tepkiler yükseliyor.

Ego yükseliyor.

Ama aynı hızla düşen bir şey var: Ölçü.

Oysa ölçü kaybolduğunda haklılık da değer kaybeder.

Bir tartışmayı kazanabilirsiniz.

Ama seviyeyi kaybettiğiniz anda kazandığınız şey küçülür.

Seviye; öfkenin içinden geçip dengeyle konuşabilme cesaretidir.

Cesarettir, çünkü insan en çok haklıyken taşar.

Gerçek güç; karşısındakini ezebilecekken ezmemeyi seçebilmektir.

Gerçek asalet; cevap verebilecekken cevabı geciktirebilmektir.

Bir şehirde, bir kurumda, bir ailede gerilim kaçınılmazdır.

Farkı belirleyen şey, gerilimin nasıl taşındığıdır.

Sesi yükseltmek kolaydır.

Sesi alçaltmak bilinç ister.

Çünkü insanın kalitesi, rahat zamanlarda değil; gerilim anında görünür.

Seviye, kimsenin zorlamadığı anda bile insanın kendine koyduğu sınırdır.

O sınırı koruyabilenler uzun mesafe koşucularıdır.

Kısa vadede bağıranlar dikkat çeker.

Uzun vadede ise dengeyi koruyanlar güven verir.

Ve unutulmaması gereken şudur:

Güç insana alan açar.

Ama seviye, insana derinlik kazandırır.

Alan genişleyebilir.

Kalabalık artabilir.

Yetki büyüyebilir.

Ama derinliği olmayan hiçbir güç uzun süre ayakta kalamaz.

Çünkü seviye, insanın neye sahip olduğunu değil, neye sahipken kim kaldığını gösterir.