BIRAKTIĞIN YERDE DE DEĞİLİM…

Bazen bir şarkı çalar…

Ne bestesi şaşırtır insanı ne de sesi.

Sadece birkaç cümle gelir; yıllardır kilitli duran bir kapıyı usulca açar.

Sonra insan fark eder ki hayatın en derin konuşmaları bazen kelimelerle değil, suskunluklarla yapılır.

Zaman, garip bir öğretmendir.

Kimseyi bıraktığı yerde bırakmaz.

Bir zamanlar omzuna yaslananlar, gün gelir kendi omuzlarını inşa eder.

Elinden tutulanlar, bir gün kendi yollarını tek başına yürümeyi öğrenir.

Ve geriye dönüp baktığınızda anlarsınız ki değişen insanlar değil, hayatın onlara yüklediği sorumluluklardır.

Bazen büyükler, küçüklerin hâlâ eskisi gibi kaldığını sanır.

Bazen küçükler, büyüklerin kendilerini hiç anlamadığını düşünür.

Oysa gerçek bambaşkadır.

İki taraf da aynı sevgiyi taşır; sadece artık onu farklı dillerle ifade ediyordur.

Hayatın en sessiz cümlesi belki de şudur:

“Ben bıraktığın yerde değilim.”

Bu cümlede isyan yoktur.

Nankörlük de yoktur.

Sadece zamanın bıraktığı izler vardır.

Çünkü yaşamak; aynı kalabilmek değil, değişirken özünü kaybetmemektir.

İnsan bazen beyaz olamaz… Ama kararmamayı başarır.

Bazen deva olamaz… Ama yaraya dönüşmez.

Kusursuz olamaz… Ama vicdanını kaybetmez.

Belki de olgunluk, eksiksiz olmak değildir. Eksikleriyle de insan kalabilmektir.

Hayat bize şunu öğretir:

Büyümek, dününü inkâr etmek değildir.

Dünün emanetini, bugünün omuzlarında taşıyabilecek kadar güçlenmektir.

Her nesil, kendinden sonrakine görünmeyen bir miras bırakır.

Servet değil… Makam değil… Karakter…

Çünkü insanın gerçek zenginliği, geride bıraktığı izdir.

Ve gün gelir, kilometrelerce uzaklık bile aynı duayı paylaşan yüreklerin arasına mesafe koyamaz.

Sevgi; en çok konuşulduğunda değil, en çok hissedildiğinde gerçektir.

Belki de bu yüzden bazı şarkılar sadece kulağımıza değil, ömrümüze dokunur.

Bize şunu hatırlatır:

İnsan değişir…

Hayat değişir…

Yollar değişir…

Ama özünü kaybetmeyenler için değişim, bir kopuş değil; olgunlaşmanın başka adıdır.

Ve içten edilen dualar… Hiçbir zaman adres değiştirmez.