BENCE YETMEZ

Bir kurum düşünün…

Zor bir süreçten geçmiş.

Sınanmış.

Yorulmuş.

Ve o sürecin sonunda ortaya çıkan tablo…

Kimsenin inkâr edemeyeceği kadar net.

Ama buna rağmen…

Bazıları hâlâ aynı cümleyi kuruyor:

“Devam edelim…”

Sahadan sesler geliyor.

Fısıltı değil artık…

Açık, net, doğrudan: “Değişim…”

Ama masa başında başka bir gerçeklik var.

Orada hâlâ, “Bu isim olmazsa kaybederiz” cümlesi dolaşıyor.

Israr var…

Hatta ısrarın ötesinde bir inat.

Sonra karar veriliyor.

Ve karar…

Sahaya göre değil, alışkanlıklara göre alınıyor.

Peki sonuç?

Aslında herkesin bildiği, ama kimsenin söylemek istemediği sonuç…

Ve asıl mesele bundan sonra başlıyor.

Çünkü her başarısızlığın ardından bir “sorumlu” aranır.

Ve genelde en kolay yol seçilir.

Bir kişi… Bir isim… Bir koltuk… Ve denir ki: “Sebep bu…”

Ama hayır…

BENCE YETMEZ.

Çünkü bir karar, tek bir kişinin cümlesiyle şekillenmez.

Bir yanlış, tek başına yapılmaz.

Eğer bir hata varsa…

O hatada, Israr edenler de vardır, Sessiz kalanlar da…

Hatta en çok, “Bu iş böyle yürür” diyenler vardır.

Sorumluluk… Paylaşılmadıkça adalet olmaz.

Hesap… Eksik kesilirse ders olmaz.

Ve ders alınmayan yerde aynı hikâye tekrar yazılır.

Asıl cesaret…

Bir kişiyi değiştirmek değil, bir anlayışı değiştirmektir.

Çünkü isimler gider…

Ama zihniyet kalırsa, sonuç değişmez.

Bugün yapılması gereken şey çok açık:

Aynaya bakmak.

Ama gerçekten…

Sadece görünene değil, görmekten kaçınılana da bakmak.

Çünkü insanlar artık…

Sadece sonucu değil, süreci de tartıyor.

Sadece kim kazandı diye değil, nasıl yönetildi diye bakıyor.

Ve unutulmamalı: Görevler emanettir…

Ama kararların yükü kalıcıdır.

Eğer bir yerde gerçekten yeni bir başlangıç yapılacaksa…

Bu, sadece isim değiştirerek olmaz.

Gerçek değişim…

“Bu kadarı yeter” denilen yerde değil, “BENCE YETMEZ” diyebilenlerle başlar.

Ve asıl mesele şudur:

Yetmediğini kabul edemeyenler…

yeteni de kaybeder.

Yetmediğini söyleyebilenler ise…

yeni bir yol açar.

Çünkü…

Yetmediğini söyleyemeyenler, yetenle yönetmeye mahkûm olur.