Dün tanıktı, bugün şüpheli: 17 yılda ne değişti?

25 Mart 2009...

Muhsin Yazıcıoğlu ve beraberindeki beş kişi, Kahramanmaraş’ın Göksun ilçesi yakınlarında meydana gelen helikopter kazasında hayatını kaybetti.

Aradan tam 17 yıl geçti ama sorular bitmedi.

Kaza nasıl oldu? Arama-kurtarma sürecinde neler yaşandı? Olay yerinde kimler vardı? Ve kazanın hemen sonrasına ilişkin olduğu ileri sürülen görüntüler gerçekten var mıydı?

İşte Emrullah Önalan tam bu noktada yeniden karşımıza çıkıyor.

Çünkü Önalan, yıllar önce verdiği ifadelerde Muhsin Yazıcıoğlu’nun kaza sonrasındaki durumuna ilişkin olduğunu ileri sürdüğü görüntülerden söz etti.

Bir fotoğraftan bahsetti.

Kar maskeli kişilerden söz etti.

Yazıcıoğlu’nun bulunduğu alana ilişkin bir görüntü izlediğini anlattı.

Hatta bu görüntüler üzerinden kendisine bazı ifadeler aktarıldığını ileri sürdü.

Sonraki anlatımında ise birkaç saniyelik bir görüntü izlediğini, görüntüde üç kişinin Yazıcıoğlu’na doğru ilerlediğini söyledi.

Bunlar sıradan ayrıntılar değil.

Çünkü eğer anlatılan görüntü gerçekten mevcutsa, Yazıcıoğlu’nun kazadan sonraki durumuna ilişkin önemli bir delil niteliği taşıyabilir.

Ama burada çok önemli bir kelime var: “Eğer.”

Burada asıl mesele, bir kişinin yıllar önce ne söylediğini tekrarlamak değil; söylediğinin hangi delillerle doğrulanabildiğini ortaya koymaktır.

Önalan’ın bugün soruşturma kapsamında şüpheli konumunda bulunması da dosyayı daha karmaşık hale getiriyor.

Çünkü dün tanık olarak konuşan bir isim, bugün aynı soruşturmanın şüphelileri arasında.

İşte burada durup şunu sormak gerekiyor: 17 yılda ne değişti?

Önalan’ın anlattıkları mı? Dosyaya giren deliller mi? Başka tanıkların ifadeleri mi?

Yoksa geçmişte dosyada farklı değerlendirilen bazı anlatımlar bugün yeni deliller ışığında yeniden mi ele alındı?

Bu soruların yanıtı verilmeden, bugün yaşanan sürecin anlamını tam olarak kavramak mümkün değil.

Üstelik Emrullah Önalan’ın yıllar önce anlattığı görüntü iddiasının kaynağı konusunda da kamuoyuna yansıyan farklı anlatımlar bulunuyor.

Görüntüyü kimin gösterdiği konusunda farklı ifadelerin ortaya çıkması, dosyanın en dikkat çekici noktalarından biri.

Kim gördü?

Kim gösterdi?

Görüntü gerçekten var mıydı?

Varsa nereden geldi?

Kim tarafından kaydedildi?

Ve neden 17 yıl boyunca bu iddianın doğruluğu konusunda kesin bir sonuca ulaşılamadı?

İşte bunlar cevaplanmadan, bir kişinin anlatımını ne doğrudan gerçek kabul etmek mümkün ne de yalnızca bugün şüpheli konumuna gelmiş olmasından hareketle geçmişte söylediklerini yok saymak.

Hukukun gereği de bu noktada buluşuyor: Delil.

Burada hukuk sınırını da açıkça çizmek gerekiyor. Gözaltı suçluluk değildir. Şüpheli olmak, suçun kesinleştiği anlamına gelmez. Bir soruşturmanın yürütülmesi de mahkeme kararı yerine geçmez.

Önalan hakkında kesin bir sonuca ancak yargısal süreç sonunda ulaşılabilir.

Fakat bunun diğer tarafı da var.

Bir kişi yıllar önce kamuoyuna açık biçimde bir iddiada bulunmuşsa ve bugün aynı dosyada şüpheli konumuna gelmişse, o eski anlatımın yeniden incelenmesi de son derece doğaldır.

Burada yapılması gereken kişiyi peşinen suçlamak değil. Eski söz ile yeni delil arasındaki bağı kurmak.

Varsa çelişkiyi göstermek. Varsa yeni delili ortaya koymak. Ve bütün bunları kamuoyunun anlayabileceği açıklıkta ortaya koymak.

Çünkü bu dosyada artık yalnızca “Emrullah Önalan gözaltına alındı” haberi yok.

Daha büyük bir soru var:

17 yıl önce anlatılanlar ile bugün soruşturma dosyasında bulunanlar arasında nasıl bir ilişki var?

Eğer Önalan’ın yıllar önce sözünü ettiği görüntüler gerçekten mevcutsa, bu görüntüler nerede?

Eğer mevcut değilse, yıllarca anlatılan bu iddianın kaynağı ne?

Eğer ifadeler arasında çelişkiler varsa, bu çelişkiler neden ortaya çıktı? Ve bugün yürütülen soruşturma bu soruların hangisine cevap arıyor?

Bunların her biri, dosyanın geleceği açısından önemli.

17 yıl az bir zaman değil.

Bir insanın hayatında çok uzun bir süre. Bir ailenin bekleyişinde ise belki bir ömür. Muhsin Yazıcıoğlu’nun ailesi, yakınları ve kamuoyu yıllardır aynı gerçeğin peşinde.

Bu nedenle artık tartışmayı kişiler üzerinden büyütmek yerine, deliller üzerinden derinleştirmek gerekiyor.

Dosyada hangi soruların hâlâ cevapsız olduğunu göstermek. Emrullah Önalan’ın yıllar önce ne söylediğini hatırlatmak. Bugün neden yeniden gündeme geldiğini sormak. Ve geçmişteki anlatımlarla bugünkü soruşturma arasında gerçekten bir bağ olup olmadığını araştırmak.

Çünkü 17 yıllık bir dosyada artık söylentilere değil, kanıtlanabilir bilgiye ihtiyaç var.

Ve belki de bütün bu tartışmanın merkezinde tek bir soru var: Önalan 17 yıl önce ne gördüğünü söyledi ve bugün o anlatımın dosyadaki karşılığı ne?

Bu sorunun cevabı ortaya çıkmadan, Yazıcıoğlu dosyasındaki yeni sürecin ne anlama geldiğini anlamak kolay değil.

Çünkü mesele artık yalnızca bir kişinin gözaltına alınması değil. 17 yıl önce söylenenlerle bugün ortaya konulan deliller arasındaki meselenin aydınlatılması.

Ve Türkiye’nin 17 yıldır beklediği cevap hâlâ aynı: Ne oldu?