Devlet isterse olur...

“Kamunun samimi olarak istemesi halinde çözemeyeceği hiçbir sorun olamaz.Yeter ki kamu gücünü göstersin, kullansın.”— Gazeteci Cem Çon

Bir ülkede bazı sorunlar yıllarca sürer. Uyuşturucu, kaçak yapılaşma, yasa dışı örgütlenmeler, çeteler, işgaller…

Her biri “zor”, “karmaşık”, “çözümsüz” diye tanımlanır.

Ama bir gün bir karar alınır, bir irade gösterilir ve o sorun bir gecede ortadan kalkar.

O zaman insan şu soruyu sormadan edemez: Madem yapılabiliyordu, neden yıllarca yapılmadı?

Sevgili Cem Çon'un gözleminde ifade ettiği gibi: “Devlet isterse olur” cümlesi tam da burada anlam kazanmış olur.

Çünkü devlet, yalnızca kurum değildir; güçtür, otoritedir, karardır, iradedir. Kamu gücü gösterildiğinde, hukuk uygulandığında, denetim yapıldığında, kimse dokunulmaz olmadığında çözülemeyecek çok az sorun vardır.

Sorun çoğu zaman imkânsızlık değil, isteksizliktir. Sorun kaynak değil, irade eksikliğidir. Sorun yasa değil, uygulama zaafıdır.

Bir semtte yıllarca süren uyuşturucu işgali, bir mahallede kronikleşmiş suç, bir bölgede kökleşmiş yasa dışı yapı… Hepsi bir anda temizlenebiliyorsa, bu şu gerçeği ortaya koyar: Devlet yapabiliyordu. Sadece yapmıyordu.

Bu da vatandaşın zihninde şu kırılmayı yaratır: “Demek ki mesele güç değil, niyetmiş.”

Devletin gücü vardır.Ama o güç, adaletle birleşmediğinde korku üretir; iradeyle birleşmediğinde boşluk üretir; süreklilikle birleşmediğinde ise sadece göstermelik olur.

Gerçek devlet gücü, bir gün değil, her gün uygulanandır. Gerçek devlet gücü, yalnızca operasyonla değil, düzenle, denetimle, hukukla ve süreklilikle görünür olandır.

Evet… Devlet isterse olur. Ama asıl soru şudur: Devlet neyi, ne zaman ve kimin için istiyor? sorusudur.

Gelelim asıl meseleye.

Sevgili Cem Çon’unAntalyaZeytinköy gözlemini okurken dugulanmamak mümkün değil. Okuyucusuna aktardığı her satır bir gazetecinin değil; bir babanın, bir insanın, her şeyden önce samimiyetini kaybetmemiş bir vicdanın dışa vurulmuş haliydi.

Şöyle diyor Cem:

Bir zamanlar yol kenarlarında zombiye dönüşmüş gençler vardı. Kaldırımlarda yatanlar, her zaman uğradığım simitçinin önünde para isteyen bağımlılar… Soğukta, yağmurda montu bile olmadan dolaşan çocuklar…

Buna “bana ne” demek mümkün mü? Elbette değil. Çünkü bunlar bizim çocuklarımız. Bizim evlatlarımız. Bir dönem “girilemez mahalle” diye anılıyordu. Ama bugün sokaklar korkulur olmaktan çıkmış durumda.

Hepsi geride kaldı. Bugün devriye gezen, yaptığı işi insanlıkla harmanlayan, konuşmaların da samimiyet hissedilen gencecik polisleri görüyorsunuz. Kısaca: Antalya Zeytinköy’de artık “devlet buram buram.” Çünkü devlet diyor ki: “Ben buradayım.”

Peki ne oldu da Zeytinköy bir anda bu hale geldi.

Çünkü “devlet istedi.” Gücünü gösterdi, hukuku işletti, düzeni sağladı.

Demek ki oluyormuş. Demek ki çözülebiliyormuş. O halde soru şu: Madem yapılabiliyordu, neden daha önce yapılmadı?

Antalya’ya bir çok emniyet müdürü geldi geçti ama ne hikmetse buraya bir türlü dokunulamadı.

Ta ki Dr. Sabit Akın Zaimoğlu’na kadar…

Zaimoğlu kendini Antalya'ya her şeyden önemlisi kanayan yara olan Zeytinköy’e adeta vakfetti. Tıpkı soyadı gibi: Şefkatli bir baba gibi, taşıdığı değerin hakkını verecek kadar samimi.

Önce personeliyle birlikte gece gezmeleriyle başladı. Hepimizin hafızasına kazınan o görüntülerle… Ardından operasyonun düğmesine bastı. Sonuca ulaşmak için ne gerekiyorsa yapmaktan çekinmedi.

Ama en önemlisi şuydu: “Suçluları yakaladık” deyip kenara çekilmedi. Bölgenin iç huzuru için polisiye tedbirler, kararlılıkla devam etti. Sonun da Zeytinköy'ü yaşanır, her şeyden önemlisi gençlerimizi bir illetin elinden alma cesareti gösterdi.

Şimdi sıra kamunun diğer erklerinde. Burada sosyal projeler hayata geçirilmeli, istihdama yönelik yatırımlar yapılmalı, yeni gelir kaynakları oluşturulmalı.

Çünkü güvenlik Dr. Sabit Akın Zaimoğlu’nun samimiyetiyle sağlandıysa, beklenen umut da mutlaka yeşertilmeli.